Fertiliteitsinstellingen — zoals IVF-klinieken en reproductieve centra — zijn gespecialiseerde medische instellingen die mensen helpen zwanger te worden. Ze bieden behandelingen aan zoals IVF, embryotransfer en eiceldonatie. Hoewel ze een belangrijke medische rol vervullen, zijn het ook commerciële of semi-commerciële organisaties met eigen financiële belangen. Dat betekent dat de informatie die zij verstrekken aan (potentiële) donoren niet  neutraal is.

Een concreet voorbeeld daarvan is het invriezen van eicellen. Vrouwen die hun eicellen laten invriezen — voor eigen gebruik of als vruchtbaarheidsverzekering — weten zelden wat die eicellen werkelijk waard zijn. Eicellen zijn schaars en hebben een hoge medische en financiële marktwaarde, maar donoren worden hier zelden transparant over geïnformeerd. Ze krijgen doorgaans een onkostenvergoeding die in geen verhouding staat tot wat klinieken ontvangen noch met het medische risico dat ze nemen.  Bovendien worden de slaagkansen en beperkingen van ingevroren eicellen ook niet altijd eerlijk gecommuniceerd.

Wat nog minder bekend is: vrouwen betalen op deze wijze zelf voor de hormonale behandeling, de ingreep én de jaarlijkse opslag van hun eicellen. Ergens in die tijd ontvangen diezelfde vrouwen de vraag of ze hun lichaamsmateriaal willen wegschenken aan wetenschappelijk onderzoek of aan wensouders als ze deze zelf niet nodig hebben. Wat hierbij zelden wordt benoemd, is dat eicellen niet alleen waardevol zijn voor vruchtbaarheidsbehandelingen, ze zijn ook zeer gewild voor stamcelonderzoek en door de farmaceutische industrie. Het actief vullen van vriezers door klinieken is dan ook geen toeval: het is een anticipatie op toekomstige tekorten én op een bredere wetenschappelijke en commerciële vraag. Vrouwen financieren zo onbewust een systeem waarvan ze de volledige omvang niet kennen, en dragen bij aan een voorraad waarover zij nauwelijks zeggenschap hebben. 
Eicellen als lichaamsmateriaal werken lang door buiten de lichamen van donoren.

Het verdonkermanen van lichaamsmateriaal is niet zeldzaam daarbij. Er bestaan immers geen sluitende registers. Tot voor kort niet nationaal en tot op heden niet transnationeel.

Bestaande informatieve websites, campagnes en mediaberichten over eiceldonatie houden niet altijd rekening met de belangen en gezondheid van de donor. De nadruk ligt op de noden van wensouders en medische instellingen, terwijl essentiële informatie over risico's, medische opvolging en de rechten en kosten van en voor donoren volledig ontbreekt of sterk wordt geminimaliseerd.

Wij willen dit veranderen door potentiële donoren te helpen kritische vragen te stellen, verborgen systemen bloot te leggen en donoren te ondersteunen in hun keuzeproces. Bestaande informatieve websites, campagnes en mediaberichten over eiceldonatie houden niet altijd rekening met de belangen van de donor. De nadruk ligt vaak op de noden van wensouders en medische instellingen